Zorggroep ENA

Dit zeggen onze cliënten

‘Ik hoef maar een kik te geven en ze zijn er’

“Ik moet en hoef niks. Ik mag aan alles deelnemen. Kan gaan en staan waar ik maar wil. Op een bepaald moment moet je accepteren dat je niet alles meer zelf kunt. Het is een kwestie van overgave. Je kunt niet altijd afhankelijk zijn van je kinderen. Ik hoef maar een kik te geven en de thuiszorgmedewerkers zijn er. Ze helpen me in bed, want uit bed kan ik prima zelf, ze brengen de maaltijden en helpen bij het aankleden. Ik ben 100% tevreden en dankbaar en heb werkelijk niets te klagen. De medewerkers zijn betrokken, lief en ook zo behulpzaam. Je kunt ze alles vragen. Er kan heel veel. Van alle kanten voel ik me gehoord en gezien. Ik kijk TV en lees in de krant over die toestanden in de zorg en denk dan ‘ik kan het me niet voorstellen’. Het is zó fijn hier. Ik tel mijn zegeningen.”  – mevrouw Mulder

‘De medewerkers maken mijn leven zo aangenaam mogelijk’

“De thuiszorgmedewerkers komen mij elke dag douchen/aankleden en de vrijwilligers van Ruimzicht brengen dagelijks warm eten. Ik heb gewoon geen zin meer in koken en de boodschappen halen. De medewerkers zijn allemaal heel zorgzaam. Zij maken mijn leven zo aangenaam mogelijk. Laatst hebben ze gevraagd of ik niet mee wil doen aan een dagprogramma. Het overviel me en ik dacht ‘dat is toch alleen voor oude mensen?’. Nu ben ik er nog niet aan toe, maar het geeft me rust om te weten dat ik zo naar de overkant kan lopen voor sociale contacten en activiteiten.” – mevrouw Boomans.

‘Ik moet heel erg wennen’

Mevrouw Zegers is een kersverse bewoonster van het verpleeg- en verzorgingshuis. Een week geleden heeft zij haar ruime appartement van ongeveer honderd vierkante meter betrokken. Tot haar 99ste woonde ze thuis met haar dochter aan de overkant van de straat. Maar daar is nu verandering in gekomen. “Toch die leeftijd, he”, zegt mevrouw Zegers in haar nieuwe optrekje, dat een eigen badkamer, woonkamer, slaapkamer en keuken bevat. Haar eerste week in Nieuw Avondrust stond in het teken van acclimatiseren. “Thuis doe je alles op gevoel en helpt mijn dochter als dat nodig is. Nu hoef ik niets meer te doen. Er wordt nu voor mij gekookt. Dat is heel erg wennen.” Maar hoe is het bevallen? “Eigenlijk wel prima, ja. Over een tijdje voel ik mij echt wel thuis”, zegt mevrouw Zegers in haar stoel voor de televisie.